w plener, czyli zabawy w fotografię ciąg dalszy (żeby nie było, nie żywię pragnień o zostaniu mistrzem fotografii. Zarzuciłam je po zapoznaniu się z dA ). Piszę to sobie tutaj, na wypadek, gdyby mi się odwidziało. A odwidzieć mi się nie może, bo nie ruszam sama (tak, do Ciebie piję ).
Marchewko, jeśli chcesz, żebym pisała, to musisz mnie posadzić na tyłku, wcisnąć Kubę pod palce i mówić do mnie.
Ło, tyle na razie. Jak się już wykaraskam życiowo, to może będzie więcej.

Tymczasem.
A.L.